தமிழகத்தை கேலி பொருளாக்கியது நாங்களே - ஸ்டிக்கர் அரசாங்கம் பெருமிதம்.

 இந்தியாவில் உள்ள மற்ற மாநிலத்தை விட கல்வியில், பொருளாதாரத்தில், வாழ்வாதாரத்தில் தமிழகம் முன்னேறிய மாநிலம் என்கிறது பல புள்ளி விவரங்கள். சாதி கட்டமைப்பில் கூட மற்ற மாநிலங்களோடு ஒப்பிட்டால் நாம் பரவாயில்லை என்கிறார்கள். என்ன தான் வளர்ச்சியடைந்தாலும் அரசியலை நோக்கும் போது ஒரு குறிப்பிட்ட சாரரின் மூளை வளரவேயில்லையோ என தோன்றுகிறது. அந்த குறிப்பிட்ட சாரார் அதிமுகவினர் என நான் சொல்லாமல் நீங்கள் புரிந்துக்கொண்டால் நிச்சயம் நீங்கள் அதிமுக தொண்டரல்ல.

அதிமுகவினர் அடிமைகளை விட மிகமிக மோசமானவர்களாக நிற்கிறார்கள். அடிமையாக இருப்பவர்களுக்கு கூட அறிவு உண்டு. ஆனால், அதிமுகவில் இருப்பவர்கள் அறிவற்ற ஒரு கூட்டமாக இருப்பதை தான் ஜீரணித்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

யாருக்கு வேண்டுமானாலும் பதவி கிடைக்கும் ஒரு கட்சி எதுவென்றால் அது அதிமுக. உனக்கு எந்த தககுதியும் தேவையில்லை. கட்சி தலைமை சொன்னதை செய்யும் ஏவல்காரராக இருந்தால் போதும். பணம் செலவு செய்து அவர்களே வெற்றி பெற வைப்பார்கள். மற்ற கட்சிகளை போல சம்பாதிக்க முடியாது. சம்பாதிப்பதை தலைமைக்கு தந்துவிட வேண்டும். அவர்கள் தருவதை வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். பங்குயெல்லாம் சரியாக வந்துவிடும். அந்த ஒப்பந்தத்தில் இருந்து மீறினால் எவ்வளவு உயரத்தில் இருந்தாலும் டம்மியாக்கப்படுவார்.

எவ்வளவு உயரத்துக்கு போனாலும் நான் உங்கள் விசுவாசி என்பதை காட்ட ஹெலிகாப்டரை பார்த்து வணங்க வேண்டும், கார் சக்கரத்தை காலாக நினைத்து விழுந்து கும்பிட வேண்டும். நிகழ்ச்சிக்கு வர இன்னும் 6 மணி நேரம் இருக்கிறது என்றாலும் மணிக்கணக்காக வெயில், மழை என பார்க்காமல் நிற்க வேண்டும். இதுமட்டும்மல்ல வித்தியாசமாக, விதவிதமாக கெட்ட வார்த்தைகளால் எதிர்கட்சிகளை, குறிப்பாக கலைஞரை, ஸ்டாலினை வசைப்பாட தெரிந்திருக்க வேண்டும். பொதுயிடம், சபை என எந்த நாகரீகமும் பார்க்ககூடாது.

கூடு, சொரணை எதுவும்மற்ற இயந்திரமாக இருக்க வேண்டும் என தலைமை எதிர்பார்க்கும். அதன்படி நடந்துக்கொண்டால் கட்சியில் பதவி நிலைக்கும். இது தெரிந்தே அதிமுகவினர் தங்களை அப்படியே உருமாற்றிக்கொள்கிறார்கள். பதவிக்காக ............. தின்னச்சொன்னாலும் தின்பார்களோ என்னவோ.......... இதை எழுதும் போது எனக்கு அந்த கட்சி தலைமை பதவியில் உள்ளவர் மீது கோபம் தான் வருகிறது. கட்சி தொண்டர்களுக்கு பதவி என்கிற ஆசையை காட்டி அறிவில்லாத கூட்டமாக மாற்றி வைத்துள்ளார். அதிமுகவை தொடங்கிய எம்.ஜி.ஆரும் அப்படித்தான்.  ஜெ உச்சத்தில் உள்ளார் அவ்வளவே.

ஜெயலலிதா கொள்ளையடித்துவிட்டு ஜெயிலுக்கு போய் பிணையில் வெளியே வந்ததற்கு ஊரெல்லாம் திருவிழா நடத்தினார்கள். சென்னை மழை வெள்ளத்தால் மக்கள் பாதிக்கப்பட்டபோது, மாநிலத்தின் பிற பகுதி மக்கள் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு அனுப்பிய நிவாரண பொருட்களில் “அம்மா“ ஸ்டிக்கரை ஒட்டினார்கள். அடுத்தவன் பிள்ளைக்கு நான் தான் தகப்பன் என்பதை போல. இதை கூட கட்சியின் விளம்பரத்துக்காக செய்தார்கள் என ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால், கட்சி சார்பில் ஏழைகளுக்கு நடத்தி வைத்த திருமணத்தில் மணமக்கள் தலையில் ஜெ படம் போட்ட கிரீடம் வைப்பது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை. தலையில் மட்டும்மல்ல நெஞ்சிலும் வட்டமாக ஜெ படத்தை குத்தி வைத்துள்ளார்கள். இந்த மாதிரியான கேவலம் தமிழகத்தில் வேறு எந்த கட்சியும் செய்ய துணியாது. இப்படி சொந்த கட்சியினரை முட்டாளாக்கி வைத்திருப்பதை செய்தி நிறுவனங்களும் வேடிக்கை பார்ப்பது தான் விந்தையிலும் விந்தையாக இருக்கிறது.

அடுத்ததாக இப்போது அரசு ஊழியர்கள் லஞ்சம் வாங்கினால் லஞ்ச ஒழிப்புத்துறை நடவடிக்கை எடுக்க அரசாங்கத்திடம் அனுமதி பெற வேண்டும் என ஒரு அரசாணையை வெளியிட்டுள்ளார் முதலமைச்சராக உள்ள ஜெயலலிதா. எவ்வளவு கேவலம்.

இந்த நீதிமன்றம் வித்தியாசமான பல வழக்குகளை சந்தித்துயிருக்கிறது என பராசக்தி வசனத்தை போல இந்த தமிழகம் கடந்த சில ஆண்டுகளாக இதுப்போன்ற வித்தியாசமான நிகழ்வுகளை தொடர்ந்து சந்தித்து வருகிறது. அடுத்தவர் எள்ளி நகையாடும் வகையில் அதிமுகவினர் செய்யும் இந்த செயல்களை கண்டு சொந்த மாநில மக்கள் மட்டும்மல்ல பக்கத்து மாநில மக்கள் கூட கைகொட்டி சிரிக்கிறார்கள். சிரிக்கவில்லை என சொல்பவருக்கு ஒரு உதாரணம். 

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழகத்தில் ஒரு இடைத்தேர்தல். மலேசியாவில் வெளிவரும் தமிழ் ஒரு பிரபலமான செய்திதாளின் செய்தியாளர் செய்தி சேகரிக்க பெரிய செட்டப்போடு தொகுதிக்கு வந்து ஒரு லாட்ஜ்ல் ரூம் போட்டு தங்கினார். வந்தவர் பிரச்சாரம், தலைவர்கள் பேச்சு என எதையும் எடுக்கவில்லை. அதற்கு பதில் ஆரத்தி எடுப்பது, முகத்தில் படம் வரைந்திருக்கும் தீவிர தொண்டர், தலைவர்கள் போல் வேடம் போட்டு ஊர்வலம் வரும் தொண்டர்கள், மேடைப்போட்டு குத்தாட்டம் போடுவது போன்றவற்றை தான் தினமும் விதம் விதமாக செய்தியாக்கினார். அவரிடம் கேட்டபோது, அங்க படிக்கப்போறது தமிழன் தான். தமிழக தேர்தல் காமெடியை ரசிக்க ஒரு பெரிய கூட்டம்மே அங்கயிருக்கு சார். தமிழ்நாட்டு அரசியலைப்பத்தி பேசனா அவ்வளவு கேவலமா பேசுவாங்க. இதெல்லாம் அங்க புதுசு. எங்களுக்கு அங்க ஆங்கில பேப்பரும் இருக்கு. அதலயும் இந்த செய்தி போடுவாங்க. இப்படியெல்லாம்மா தமிழ்நாட்ல அரசியல் நடக்குதுன்னு அந்த நாட்டுக்காரங்க கேட்பாங்க சார் என்றார். ( பத்து நாள் தங்கியதற்கு ஒரு லட்ச ரூபாய் செலவு செய்திருந்தார். )

இப்படி பிற மாநிலங்கள் மட்டும்மல்ல பிற நாடுகளிலும் கேலியாக பார்க்கும் மக்களாக தமிழக மக்களை மாற்றியது எங்கள் சாதனை என ஸ்டிக்கர் அரசாங்கம் விளம்பரப்படுத்தாமல் இருந்தால் சரி.

சல்லிக்கட்டுக்கு தடை. புலியை அடக்குவோம்...

சல்லிக்கட்டு நடத்தகூடாதுயென உச்சநீதிமன்றம் தடை விதித்ததுக்கு எதிராக பொங்கோ பொங்கு என பொங்கிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள் தமிழ் மக்களின் ஓரு சாரார்.

சல்லிக்கட்டு தமிழனின் பாரம்பரிய விளையாட்டு என்பதில் மாற்று கருத்துயில்லை. 50 ஆண்டுக்கு முன்புவரை நமது வாழ்க்கை முறையென்பது வேறு. அன்றைய இளைஞர்கள் நல்ல உணவை உண்டு திடக்காத்திரமான உடலோடு பலசாலியாக இருந்தார்கள். இன்று நம் இளைஞர்களின் உடல் கொழுப்பு ஏறிய உடலாக தான் உள்ளது. அந்தளவுக்கு நமது உணவு பழக்க வழக்கம் மாறிப்போய்வுள்ளது. சல்லிக்கட்டு காளைகள் உரசினாலே நம்மால் தாங்க முடியாது.

சல்லிக்கட்டு காளைகளை அடக்குகிறேன் பார் என நீங்களோ, நானோ உடனே களத்தில் இறங்கிவிட முடியாது. அது ஓடி வரும் வேகத்தில் நம்மை தூக்கி கடாசிவிடும். குடல் சரிந்து செத்துப்போக வேண்டியது தான். தென்மாவட்டங்களில் சல்லிக்கட்டு காளைகளை அடக்குவதற்கென்றே உடலை தயார் செய்யும் இளைஞர் பட்டாளம் உள்ளது. அதிலும் இதில் எல்லா சாதியினரும் இறங்கி காளையை அடக்கிவிட முடியாது. குறிப்பிட்ட சாதியினர் மட்டும் தான் பெயர் பதிவு செய்துக்கொண்டு களத்தில் இறங்கி காளைகளை அடக்குகிறார்கள். அப்படி அடக்க போய் கை, கால் முறிந்து முடமாகிக்கிடக்கும் வீரர்களும் இருக்கிறார்கள்.

காளையை அடக்கினால் அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் உட்கார்ந்து சாப்பிடும் அளவுக்கு பணம்மோ, பொருளோ கிடைத்துவிடாது. காளையை அடக்கிய வீரன் என்ற பெயர் கிடைக்கும் அவ்வளவு தான். பெயரை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்ய, மூன்று வேளை அடுப்பு பொங்கிவிடும்மா என்ன ?. கை, கால்களை இழந்தவரின் குடும்பம் அடுத்த வேளை சோத்துக்கு வழியில்லாமல் தான் உள்ளது. இன்று சல்லிக்கட்டு வேண்டும் என போராடுபவர்கள் சல்லிக்கட்டில் கலந்துக்கொண்டு முடமாகிப்போனவர்களுக்காக இதுவரை என்ன செய்துள்ளார்கள் என்பதை பட்டியலிட முடியும்மா ?.

இது என் தமிழ் இனத்தின் வீர அடையாளம் என்கிறார்கள். மது என்கிற அரக்கனை அரசாங்கம்மே மக்களுக்கு விற்பனை செய்து சாகடிப்பதை எதிர்க்க துப்பில்லாமல் வீட்டில் பதுங்கிக்கொண்டு வாய் இல்லா ஜீவனை வதைப்பதற்க்கு பெயர் தான் வீரம்மா ?.

தூத்துக்குடி கடல் பகுதியில் 55 திம்மிங்களங்கள் செத்து கரை ஒதுங்கின. 40க்கும் மேற்பட்ட திமிங்களங்கள் உயிருக்கு போராடிக்கொண்டு கடற்கரையில் கிடக்க மீனவர்கள் கடலுக்குள் கொண்டு போய் அவைகளை விட்டு உயிர் பிழைக்க வைத்துள்ளார்கள். இந்த திமிங்களங்கள் எதனால் இறந்தது என்பது வெளிப்படையானது. வீரத்தை காட்ட நினைப்பவர்கள் அதை எதிர்த்து போராடுங்களேன் பார்ப்போம். அங்கெல்லாம் உங்கள் வீரம் பீறிட்டுக்கொண்டு வராது?. வந்தால் சுட்டு தள்ளிவிடுவான் என்கிற பயம்.

இன்று சல்லிக்கட்டு வேண்டும் என பொங்குபவர்கள் யாரும் களத்தில் இறங்கி விளையாடப்போகிறவர்கள் கிடையாது. விடுமுறை தினம் என்பதால் நேரடியாகவும், நேரலையிலும் பார்த்து கைதட்டி ரசிக்கப்போகிறவர்கள் அவ்வளவே. அது முடிந்ததும் அவர்கள் மறுநாள் தங்கள் வேலையை பார்க்க போய்விடுவார்கள். சல்லிக்கட்டின் மறுப்பக்கம், சல்லிக்கட்டு வீரர்களின் வேதனை, இதனால் ஏற்படும் பிரச்சனைகள் அவர்களுக்கு தெரியாது, தெரியப்போவதில்லை.

நமது பாரம்பரியம், பண்பாட்டுக்கு எதிராய் பேசுகிறாய் என கேட்கலாம். பண்பாடு, கலச்சாரம், பாரம்பரியம் காக்கப்பட வேண்டியது தான். ஆனால் அதே நேரத்தில் சாதியத்தையும் காக்கப்பட வேண்டியதாய் இருக்கிறதே. சல்லிக்கட்டு அனைத்து சாதி மக்களுக்குமானதாக இருந்தால் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். குறிப்பிட்ட சாதிக்களுக்கானதாக இந்த விளையாட்டு உள்ளதை தான் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

மருது சகோதரர்கள் புலியை அடக்கியவர்கள் என வரலாற்று பாடப்புத்தகத்தில் படித்ததாக ஞாபகம்? மருது பாண்டியர்களை தங்களின் மூதாதையர்கள் என செப்பும் சாதி அமைப்பினர் ஏன் புலியை அடக்கும் போட்டிகளை நடத்தி தங்களது வீரத்தை வெளிப்படுத்தக்கூடாது ?.அப்படி நடத்துவதாக இருந்தால் சல்லிக்கட்டு போட்டிக்கு என் ஆதரவை வழங்குகிறேன்.

இளையராஜாவுக்காக “பொங்கும்” ரசிகர்களே..........

அனிரூத் இசையமைப்பில், சிம்பு எழுதி பாடிய அந்த பீப் பாடல் தமிழகத்தின் பட்டி தொட்டியெங்கும் விமர்சனத்தை எழுப்பியுள்ளது. சிம்புவுக்கு எதிராக கடும் விமர்சனமும், போராட்டமும் நடத்தப்படுகிறது.

பெண்களை போகபொருளாக பார்ப்பது என்பது சினிமாவில் எம்.ஜி.ஆர் காலத்தில் இருந்தே நடந்து வருகிறது. பெண்களை காக்க வந்த நாயகனாக பொதுவெளியில் தன்னை காட்டிக்கொண்ட அதே எம்.ஜி.ஆர் தான் சினிமாவில் அரைகுறை ஆடைகளுடன் ஆடி, பாடி மகிழ்ந்தார். இப்போது அரசியலுக்கு வா தலைவா என அழைக்கும் ரஜினி கூட பெண்களை பெரும்பாலும் எல்லா படத்திலும் வசனங்கள் வழியாக மட்டம் தட்டும் வேலையை செய்கிறார். இன்றைய குட்டி நாயகர்கள் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம், வில்லன்களிடம் பெண்கள் என் கண்கள் ஆபத்துன்னா பார்த்துக்கிட்டு இருக்கமாட்டன் என  வசனம் பேசுபவர்கள் கதாநாயகியை டூ பீஸ் ஆடையுடன் ஆடவும், ஓடவும் வைக்கிறார்கள் திரையில்.

அந்த வகையில் தான் நடிகர் சிம்பு – அனிரூத் ஜோடி. புரியாத வார்த்தைகளை போட்டு பாட்டு எழுதி குவிக்கின்றனர் தனுஷ்சும், அவரது போட்டியாளரான சிம்புவும். அதற்கு இசையமைக்கிறேன் பேர்வழி என இம்சை செய்கிறார் அனிரூத். இதையும் கைதட்டி ரசித்து அவர்களை உச்சானி கொம்பில் சினிமா உலகம் மட்டும்மல்ல இளைஞர்கள் உலகம் உட்கார வைப்பதால் நாம் என்ன எழுதினாலும் அது இலக்கியம், எப்படி இசையத்தாலும் அது காவியம் என நினைக்கிறார்கள். அப்படி அவர்கள் நினைத்து எழுதி, வெளியானது தான் சிம்புவின் பீப் சாங். கேட்டால் நான் பாத்ரூம்மில் பாடுவேன் அது என் உரிமை என்கிறார். எனக்கு தெரியாது என நழுவுகிறார் அனிரூத்.

இதற்கு பெண்கள் மட்டும்மல்ல பல தரப்பில் இருந்து கண்டனங்கள் வருகின்றன. இதுப்பற்றி ஒரு இசையமைப்பாளராக உங்கள் கருத்து என்ன என இசைஞானியிடம் ஒரு செய்தியாளர் கேட்க, உனக்கு அறிவிருக்கா என செய்தியாளரிடம் கேட்டு தன் இசைஞானத்தை காட்டியுள்ளார் இசைஞானி.

இசையை பாமர மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்தவர் இளையராஜா. அவர் இசையமைத்த பாடல்களை முனுமுனுக்காத வாய்கள் இல்லை எனலாம். இசைக்காக பிறந்தவர் எனச்சொல்லும் அளவுக்கு அதோடு ஒன்றிப்போய்வுள்ளார். அதனால் தான் அவரை இசைஞானி என்கிறோம். அப்படிப்பட்ட இசைஞானியிடம் சமூகத்தில் எதிர்ப்பு சம்பாதித்துள்ள ஒரு பாடல் பற்றி கேள்வி கேட்ட செய்தியாளரிடம், உனக்கு அறிவிருக்கா என கேட்பது எந்த விதத்தில் சரி?.

இந்த விவகாரத்தை செய்தி சேனல்களில் பார்த்த இசைஞானி ரசிகர்கள் செய்தியாளரை சமூக தளங்களில் பாய்ந்து பிராண்டுகிறார்கள். அவர் எவ்வளவு பெரிய ஆள், அவரிடம் போய் போயும், போயும் பீப் பாடல் பற்றி கருத்து கேட்கலாமா என்றும், எந்த இடத்தில் எப்படிப்பட்ட கேள்வி கேட்கிறிர்கள் இது திசை திருப்பும் செயல் என்றும், மீடியாக்காரன்களே உங்களால் ஜெயலலிதாவிடம் கேள்வி கேட்க முடியுமா என பொங்குகிறார்கள்.

தமிழகத்தில் பீப் பாடல்க்கு எதிராக போராட்டம், சில தலைவர்களின் கண்டன அறிக்கை என வெளியாகிறது. அந்த நேரத்தில், மழைவெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உதவி செய்தவர்களுக்கான சான்றிதழ் வழங்கும் விழாவுக்கு வந்த இளையராஜா விழா முடிந்தபின் அதுப்பற்றி காத்திருந்த செய்தியாளர்களுக்கு கருத்து தெரிவித்துவிட்டு கிளம்பும்போது, பீப்சாங் பற்றி கருத்துகேட்கிறார். உடனே கோபத்தில் அனலாக உனக்கு அறிவிருக்கா?, எங்க வந்து என்ன கேட்கிற?, உனக்கு அறிவிருக்குன்னு எந்த அறிவ வச்சி கண்டுபிடிச்ச?, எங்கிட்ட கேள்வி கேட்க உனக்கு என்ன..........( அதாவது அறிவு அல்லது தகுதியிருக்குன்னு சொல்ல வந்திருக்கலாம் என்பது என் யூகம் ) என கோபத்தை காட்டுகிறார்கள். இதை இளையராஜாவின் ரசிகர்கள், கலைஞனுக்கேயுள்ள கர்வத்தில் அப்படி கோபத்தை காட்டினார் என்கிறார்கள். இசைஞானி பேசியது கர்வம்மல்ல என்பதே என் பார்வை.

அந்த செய்தியாளர் கேட்ககூடாதா இடத்தில் அந்த கேள்வி கேட்கவில்லை. அதோடு, ஒரு பாடல் ஏற்படுத்தியுள்ள சர்ச்சை பற்றி அந்த துறையின் மேதையிடம் கருத்து கேட்கிறார். அவர் கருத்து கூறலாம், கூறாமல் போகலாம். அது அவருடைய உரிமை. கருத்து கேட்பவர் மீது கோபத்தை காட்டுவது ஜனநாயகம்மா?. கேள்வி கேட்ட செய்தியாளரை பார்த்து, தூக்கி அடிச்சிருவன் பார்த்துக்க என சொன்ன விஜயகாந்த்தை காய்ச்சி எடுத்தவர்கள் இளையராஜா என்றதும் இளையராஜா பேசியது சரி என்கிறார்கள்.

இளையராஜா புனிதமானவராக அவரது ரசிக பக்தர்கள் சிலும்புகிறார்கள். இளையராஜா பீப் பாடலை விட கொஞ்சம் குறைவாக பல கொச்சையான பாடல்களுக்கு இசையமைத்தவர் தான். அதை நீங்கள் கேட்டவர்கள் தான் அதனால் அவரிடம் கருத்து கேட்பது தவறில்லை.

ஜெயலலிதாவிடம் கேள்வி கேட்க முடியாதவர்கள் இசைஞானியிடம் கேள்வி கேட்கிறார்கள் என கொச்சையாக மீடியாவை, செய்தியாளர்களை ஏசுகிறார்கள். அதிகாரவர்க்கத்தை பார்த்து மீடியா மட்டும்மல்ல சமூகத்துக்காக பேசும் சமூகத்தில் ஒருவரான நீங்களும் தான் பதுங்குகிறீர்கள். வாட்ஸ்அப்பில் ஜெ பேசியது பற்றி பொங்கியது உண்டா?, எங்களை ஏன் வந்து சந்திக்கவில்லை என போராட்டம் நடத்தியது உண்டா?, என் அடிப்படை பிரச்சனைகளை ஏன் தீர்க்கவில்லையென ஒரு எம்.எல்.ஏவை முற்றுகையிட முடிந்துள்ளதா?, எம்.எல்.ஏ வேண்டாம் கவுன்சிலரை நிற்க வைத்து கேள்வி கேட்க முடியாதவர்கள் தான் இப்போது செய்தியாளர்களை பார்த்து பொங்குகிறார்கள்.

நீங்கள் தான் அரசாங்கத்தை பற்றி கேள்வி கேட்க வேண்டும் என ஊடகத்தை, செய்தியாளரை பார்த்து சொல்பவர்கள் எத்தனை பேர் அந்த நிறுவனம் அரசாங்கத்தின் அதிகார கோர கரங்களால் பாதிக்கப்பட்டால் ஓடிவந்து உதவுகிறீர்கள் என உங்கள் மனசாட்சியை தொட்டு சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம். சாதாரண பொதுமக்கள் நீங்கள் அதிகாரத்தை கண்டு பயப்படும் போது, ஒரு நிறுவனத்தை நடத்துபவர்கள், அதிகார குவியலை வைத்துள்ள, அரசின் அதிகாரத்தை தவறாக பயன்படுத்துபவர்களை கண்டு பயப்படத்தான் செய்வார்கள். பயம்மில்லாத ஒரு சதவித பத்திரிக்கை குறிப்பாக நக்கீரன் அதிகாரவர்க்கத்தை கேள்வி கேட்கிறது. அதனால் பலப்பல துன்பங்களை இன்றுவரை அனுபவித்து வருகிறார்கள்.

அதற்காக அதிகாரவர்க்கத்திடம் பற்றி கேள்வி கேட்ககூடாதுயென்பதல்ல என் வாதம்.  கேள்வி கேட்க வேண்டும். கேள்வி கேட்கும் முன் செய்தியாளர் தம்மை தகுதி படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். அதை பல செய்தியாளர்கள் செய்வதேயில்லை என்பதே என் கருத்து. ஒரு பிரபலத்தை சந்திக்க செல்லும்போது அவர்களை பற்றி அறிந்திருக்க வேண்டும், அவர்களது முந்தைய பேட்டிகளை படித்திருக்க வேண்டும், அவர்களிடம் என்ன மாதிரியான கேள்விகளை கேட்டால் சரியாக இருக்கும் என்ற அடிப்படை கொஞ்சம் கூடயில்லாமல் தான் பெரும்பான்மை செய்தியாளர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பது வருத்தத்துக்குரியது. தொலைக்காட்சிகளில் நேர்காணல் நடத்துபவர்கள் கூட அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள்.

இன்று ஊடகம் பெருத்துவிட்டது. கட்சிகள், பெரு நிறுவனங்கள், அமைப்புகள் எல்லாம் தொலைக்காட்சி தொடங்கி நடத்துகின்றன. அவர்களுக்கு செய்திப்பற்றி அக்கறையில்லை. தங்களது ஊடகங்கள் வழியாக தங்களை பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும் என நினைக்கிறார்கள். இதனால் செய்தியாளரின் தகுதியை பார்ப்பதில்லை. வேலைக்கு ஆள் வேண்டும் அவ்வளவே.

இன்றைய செய்தியாளர்களுக்கு மூத்தவர்கள் வழிக்காட்டல் தேவையாகவுள்ளது. ஆனால், வழிகாட்டும் மூத்தவர்களை மதியாத தன்மை அதிகம் உள்ள துறையும் ஊடகம் தான். ஒருவர் புதியதாக வந்து பேனா பிடித்ததும், மைக் கையில் வாங்கியதும் ஒவ்வொருவருக்கும் நாம் தான் உலகத்தில் பெரிய ஆள் என்கிற எண்ணம் வந்துவிடுகிறது. இதனால் கற்க மறந்துவிடுகின்றனர். கற்றது கை அளவு, கல்லாதது உலகளவு என்பதை மறந்துவிடுகின்றனர்.

ஜெயலலிதாவிடம் இப்படி கேள்வி கேட்கமுடியும்மா? என பலர் சமூக வலைத்தளத்தில் பொங்கல் வைக்கிறார்கள். எடக்குமடக்கான கேள்வி கேட்பதிலும் செய்தியாளர்களுக்கு பெரும் சங்கடங்கள் உள்ளன. ஒரு செய்தியாளரின் சந்திப்பில் மருத்துவர் ராமதாஸ்சிடம், அவர் மகன் பற்றிய ஊழல் விவகாரத்தில் சிபிஐ விசாரணை பற்றி கேள்வி எழுப்பப்பட்டது. கோபத்தோடு எழுந்து போனார். அதன்பின் நடக்கும் செய்தியாளர் சந்திப்புக்கு அந்த செய்தியாளரை அழைப்பதேயில்லை. இப்படி ஏதாவது கேள்வி கேட்பார்கள், ( கேட்க போறதில்ல அது வேற விஷயம் ) தம்மால் சரியாக பதில் சொல்ல முடியாது என்பதால் தான் அதிகாரத்தில் இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும் செய்தியாளர்களை சந்திப்பதில்லை ஜெ. அதோடு, தன்னை, தன் உடன்பிறவா சகோதரியை, அவரது தலைமையிலான ஆட்சி அவலங்களை எழுதும் நக்கீரன் படும் பாட்டை தமிழக ஊடகங்கள் காணாததல்ல, தேசிய ஆங்கில சேனல் நெறியாளர் கரன்தப்பர் கடந்த கால அதிமுக ஆட்சியின்போது, ஜெவிடம் பல சிக்கலான கேள்விகளை கேட்க, அதன்பின் அந்த சேனல் தமிழகத்தில் பட்டபாடு பெரியது. இதனால் தான் செய்தியாளர்களும், தொலைக்காட்சிகளும் ஜெ என்றால் பம்முவது. அதிகார பலம்மில்லாதவர்களிடம் எடக்கு மடக்கு கேள்விகள் எகிறும்.

இளையராஜா பக்தர்கள் மட்டும்மல்ல சமூகத்தில் பலரும் சொல்வது மீடியாவின் போக்கு மாற வேண்டும் என கூறுவதில் மாற்று கருத்துயில்லை. அதற்காக இளையராஜா பேசசியது சரியென ஆகிவிடாது.